|
De wanhoop
Sommige mensen tuinen er dus
in. Ze raken verstrikt in het web van "dwingende beinvloeding" in een sterk hierarchische structuur van een
groep waarin de leiding uitmaakt "wanneer je lacht en wanneer je
huilt".
Andere mensen daarentegen
zijn soms minder ontvankelijk voor het "zelf-denken-beperkende" pakket aan woorden en zinnen. Wanneer zulke mensen
iemand die hen dierbaar is verliezen aan zo'n verderfelijke groep,
zijn ze het haasje:
· Ze zullen merken dat ze beetje bij beetje meer en meer
contactmogelijkheden met hun dierbare(n) verliezen. Dat kan ongeveer
zo gaan:
Eerst verdwijnen de
wederzijdse bezoekmogelijkheden. De kopjes koffie, de gezellige
glaasjes wijn zijn dan verleden tijd. Dan wordt het ze verboden om
te bellen...en de outcast bellen gebeurt dus niet. Belt die
wel, dan krijgt hij/zij alleen beledigende scheldkannonnades naar
zijn/haar hoofd. Vervolgens mogen ze het kameraadje op straat niet
meer aanspreken. "Cipiers" zorgen ervoor dat het ook
werkelijk niet gebeurt. Zijn die er niet,dan hoeft de buitenstaander
vooral niet op een normaal "hallo" rekenen. Beledigingen
vormen de straf voor elk normaal "hallo", die de outcast
doet. Uiteindelijk zullen ze zien, dat het eens zo lieve kameraadje
ze niet meer aankijkt. Dat is erg naar, maar dat is dan de
uiteindelijke realiteit.
·
(Denk je eens
in dat jij de outcast bent.) Al het gedrag van
bijvoorbeeld jou als buitenstaander, wordt herleid tot het
"persoonlijkheidsmodel" waarin de leider van de groep jou
heeft geplaatst...en geloof me, zo'n model is er niet om al je goede
eigenschappen op een rij te zetten. Integendeel. Ze laten niets
van je identiteit heel en zetten al je karaktereigenschappen in een
negatief daglicht. Alle groepsleden moeten het eens zijn met het
voorgeschotelde persoonlijkheidsmodel van de outcast door de
leiding van de groep. Ze mogen wel hun twijfels uiten in de
groep, maar ook dan is het de leider die bepaalt of die twijfels aan
het groepsstandpunt terecht zijn. "Regel 1: De leider heeft
gelijk"; "Regel 2: Wanneer de leider geen gelijk heeft
treedt regel 1 in
werking".
·
Heb je
desondanks nog steeds invloed op zo'n groepslid, maak dan je borst
maar nat. In sommige ongezonde groepsstructuren wordt dan gepoogd om
de outcast weg te treiteren door begrippen zoals
"vriendschap"en "liefde" in negatieve zin uit te
leggen. Soms zetten ze voor die betekenisvolle woorden het woordje
"ziek". Als je dan nog niet uit de belevingswereld van je
dierbare in de groep bent verdwenen en jij niet uit jezelf verterekt,
word jij als "onwillige gestoorde etterbak"gezien. Je wordt
bejegend als ware je melaats.
·
Wanneer je dan
als teleurgestelde verdrietige en vooral ook verbaasde outcast wilt
praten over alle onterechte ellende die over je hoofd is
uitgestrooid, lijken alle groepsleden plots doof voor alles wat je
zegt. Te pas en te onpas reageren ze op je verzoek om een gesprek met
steeds weer dezelfde "computergestuurdlijkende"
opmerkingen. Alle gangbare communicatiemiddelen zijn geblokkeerd.
·
Het komt voor
dat zulke groepen gebruik kunnen maken van de machtspositie van
mensen die een beroep met een zekere status bekleden. Dat is voor de
outcast erg vervelend en betekent vaak een underdogpositie tegenover
de grote nare macht. Soms sta je welhaast machteloos. Met een perfect
lijkende presentatie naar het grote publiek leiden zulke groepen
m.b.v. de macht van sommige vormen van status, veel mensen om
de tuin. Soms kun je vanwege hun machtspositie het stempel:
"ontoerekenigsvatbaar" op krijgen gedrukt. Dat betekent
vaak dat je iedere dag 10 stappen moet zetten waar de tegenpartij 2
stappen nodig heeft om serieus te worden genomen.
·
Tot slot is het
ook nog mogelijk dat je op allerlei manieren bedreigd en onder druk
gezet wordt.
|
|
De hoop
”Waves”
Lieve outcast, laat je niet
kisten!!!!!
Laat je niet gek maken.
Blijf nadrukkelijk jezelf en doe waar je goed in bent. Beetje bij
beetje wordt 't ieder weldenkend mens duidelijk dat het beeld dat
door degenen in de machtspositie van je geschetst wordt, niet klopt.
Groepsleden en dus ook de dierbare in die groep, zullen wel de
laatsten zijn die jou weer zien zoals je bent.... Het mensje dat je
dierbaar is, kan alle ratio en identiteit verliezen. Waarschijnlijk
ook alle realiteitszin. Vriendschap/liefde die zich in het hart
hebben genesteld blijven echter onaantastbaar. Op een dag zal zo'n
mensje beseffen dat jij een kamaraadje bent. Je kameraadje in de
viskom, zal zich uiteindelijk realiseren, dat jij niet degene bent
die het verdiend om zo verschrikkelijk beneden de gordel bejegend te
worden.
De mensen die, om wat voor
reden ook, ietwat in de invloedssfeer van de groep zitten, maar er
niet in vast zitten, zullen al veel sneller het verschil waarnemen
tussen wat er over je gezegd wordt en wat ze van jou zelf horen en
zien. Wat ze zelf ervaren klopt dan niet met wat er door
kwaadwillende sujets over je gezegd wordt. Eerst zullen ze zich in
een fase van verbazing bevinden. Misschien stoppen ze de discrepantie
eerst weer weg. Dan komt er een fase, waarin ze niet echt meer alles
kunnen verstoppen. Echter, ze zullen niet alleen figuurlijk, maar ook
letterlijk eerst "hun "eigen" ogen niet geloven".
Uiteindelijk wint de waarheid het toch van de leugen en win jij als
outcast een stukje terrein terug.
Geduld en volharding zijn
onontbeerlijk in deze op een psychologische oorlog lijkende situatie.
Bedreigingen en beledigingen maken het nodig dat je een welhaast
onmenselijk groot incasseringsvermogen moet bezitten, wil je het
volhouden tegenover het getreiter.
Regelmatig pauzeren is in
zo'n situatie geen overbodige luxe. Doe je dat niet, dan ga je
onherroepelijk aan die ellende en pesterijen kapot.
Wil je preciezer weten wat je er wel aan kan doen, lees dan vooral het volgende hoofdstuk.
|
