|
OF IK ZELF SLACHTOFFER WAS VAN ONETHISCHE MANIPULATIES?
Opmerking
vooraf: Hieronder volgt een verklaring, die vele jaren geleden(1999)
reeds is geschreven. Ik heb het in de loop van de jaren wel een beetje
aangepast. Ook nu (2008). De reden daarvoor is natuurlijk de tijd. Ik heb het
allemaal allang wel een plaatsje kunnen geven, maar ik wilde de lezer
dit verhaal niet onthouden.
Ik
wil die vraag wel beantwoorden, maar voor een volledig verslag van de
gebeurtenissen m.b.t. dit onderwerp in mijn leven, zouden er meer
webpages noodzakelijk zijn dan de hoeveelheid die ik nu gebruik.
Samengevat
komt het zo ongeveer hierop neer:
In
mijn beleving, ben ik slachtoffer geweest van een
ontwikkeling bij mensen die ertoe leidde dat ik een soort kop van jut
werd.
De
mensen over wie ik spreek waren en zijn me dierbaar.
De
ontwikkeling die ik bedoel was geen positief proces. Het veranderde de
vriendelijke attitude geleidelijk in een vijandelijke attitude jegens
mij.
Voor
mij betrof het op dat moment een onverklaarbare verandering, die me na
zovele jaren liefdevolle betrokkenheid op mijn grondvesten liet
schudden. Na de dood van mijn vader en moeder, moest ik, volkomen van
de kaart en verbaasd, machteloos toezien hoe een wig werd gedreven
tussen deze mensen en mijn persoon.
Het
proces van verandering leidde ertoe dat ik me uiteindelijk genoodzaakt
zag mijzelf en wat bij me hoort te beschermen. Dat deed ik door op de
juiste plek mijn mond een beetje open te doen over de situatie en door
te “groeien”in het fenomeen waar ik mee te maken kreeg.
Op
een gegeven ogenblik werd ik me ervan bewust dat mijn identiteit
volledig op de kop werd gezet. Er werd bij mij door hen twijfel gezaaid
over de ware aard van o.a.:
- de
kwaliteit van mijn roots
- de
oprechtheid van de vriendschap van mijn andere vrienden voor mij
- het
karakter van mijn echtgenoot
- de
gebeurtenissen in mijn leven
- mijn
motivaties voor handelen
- de
kwaliteit van mijn verwerkingsproces m.b.t. de dood van mijn
ouders
- mijn
perceptievermogen
- etcetera,etcetera.
De
twijfel werd gezaaid, maar pakte mij niet…..niet helemaal. Mijn
realitytestingsmogelijkheden bleven intact ( = tegen de zin van die
sektarisch getinte groep, behield ik mijn toetsstenen: de contacten met
familie en vrienden bleven bijvoorbeeld intact), ondanks gemorrel aan
de fundamenten waarop mijn "ikje" is gebouwd ( men probeerde
twijfel te zaaien over mijn opvoeding en roots bijvoorbeeld).
Waarschijnlijk bleef ik in de ogen van de groepstructuur te kritisch
denken, denk ik. Mondigheid is me met de paplepel ingegeven, dus vraag
ik naar het waarom der dingen....Dat werd ze vast te lastig. Omdat
bleek dat ik er niet zomaar in wegzakte, kreeg ik te maken met meer en
meer intense beledigingen van mijn uiterlijk en innerlijk. Zo zie ik
het. Het ergste was nog wel dat het daarbij niet bleef. Ik werd op een
gegeven ogenblik door de ernst van de intimidaties teveel in het nauw
gedreven.
Ik
was niet gek en dat gedoe maakte me ook niet gek. Ik was wel
overspannen geraakt van dat alles. Natuurlijk was de bewustwording van
hetgeen mensen die me lief waren/zijn probeerden, een pijnlijk proces.
Teleurstelling en verdriet maakten van mij tijdelijk een wrak....maar
gek werd ik niet...Met de mentale steun van ter zake deskundige mensen
en vrienden, ging ik niet naar de "therapie"( bleek na
nader onderzoek een totaal verkeerde weg te zijn, regelrecht de weg die
mensen een sektarische structuur inlootst), waarin een verkeerd beeld
van mijn identiteit uitgangspunt voor "behandeling" zou zijn
geweest. Vele jaren later bleek dat degenen die dat verkeerde beeld
hadden neergezet precies wisten wat ze hadden gedaan. Men repte er met
geen woord meer over, toen meer ter zake kundige mensen en ik zelf zich
erin konden gaan verdiepen. Alhoewel het fijn was een soort van “eerherstel”
te krijgen, was het leed voor mij natuurlijk al wel geleden.
Met
veel pijn en moeite ben ik weer opgestaan. Niet alleen voor mezelf en
mijn gezin. Ondanks alles toch ook voor de mensjes die me zo dierbaar
zijn en in een "denkbox" opgesloten lijken te zitten.
Beetje
bij beetje werd duidelijker dat ik
was opgestaan tegenover een macht die groter leek dan ik was.
Daarom ben ik psychologie gaan studeren, ben ik me na 2 jaar
psychologie op universitair niveau aan de open universiteit(leuke
aanvulling op de psychologische – en pedagogische kennis eerder
opgedaan aan de Academie voor Lichamelijke opvoeding) gaan verdiepen in
sektegedrag, heb ik steun en informatie gezocht bij specialisten op dit
specifieke terrein. Nog wat voorzichtig is toch wel uiteindelijk mijn
boekje uitgegeven: "Een knuffel voor jou". De
gedichten in mijn boekje vormen een symbolische weergave van de periode
waarin en hoe ik gedurende het verwerkingsproces omtrent de dood van
mijn ouders, me geleidelijk aan bewust werd van het proces, waarmee
beetje bij beetje het contact met een mij dierbaar kameraadje( later
"de maan") onmogelijk werd gemaakt en de andere kameraad meer
en meer leek te vergeten wie ik ben en wie ik voor hem was.
De
mensen die me altijd zo warm en hartelijk bejegend hadden, werden koele
afstandelijke pestkoppen. Ze grepen alle mogelijkheden aan om mij
intens te beledigen en vooral ook onzeker te maken.
Door
hen werd een onjuiste karikatuur van mijn persoonlijkheid en de
gebeurtenissen als grote waarheid neergezet. En ik was maar klein....
Zo
voelde dat destijds, want ik wist toen nog niet dat ook in deze “alles
rech zal kom(Bredero) en duidelijk was dat er met mij helemaal niks mis
was.
Alhoewel
de grootste ontreddering hierover in mij alweer jaren achter mij ligt,
heb ik nog vele jaren aan alle kanten geschud, wanneer er weer zulke
beledigingen naar me toe werden geworpen, ook al realiseerde ik me
steeds dat, die intense beledigingen juist een begeidend verschijnsel
zullen blijven van iemand die zijn of haar mon open doet tegenover
structuren en personen die destructieve gedragscontrole gebruiken om
mensen in hun ban te laten zijn. Tegenwoordig heb ik er minder moeite
mee. Zolang ik mijn mond open doe over de mogelijke impact va die nare
psychotrucs bij sektes en loverboys, zal dit soort beledigende,
onterechte beweringen over mijn persoon en werk en intimiderende taal
jegens mij ook blijven.
Dat
ik niet afhaakte/afhaak met mijn belangstelling en vriendschap voor de
mensen die in 1997 mij het leven zuur maakten, maakte/maakt me
natuurlijk uiterst kwetsbaar. Het was erg zwaar soms om overeind te
blijven. Het was ook niet eenvoudig om ondanks de beledigingen en
intimidaties altijd even vriendelijk te blijven. Het lukt me overwegend
wel......maar soms was ik best woedend, verdrietig en moest ik tot 10
tellen eer ik me toestond te handelen.
Troost
en steun vond ik destijds
- bij mijn
echtgenoot
- in de
kennis die ik inmiddels had opgedaan over dit fenomeen en andere
psychologische processen
- bij
professionals op het terrein van sektes e.d.
- bij
mijn vrienden en familie
- in de
dierbare herinnering aan mijn roots..mijn ouders,grootouders
- in kunnen
vertrouwen op normale medische zorg van mijn huisarts
- in de
beetjes hoop, die een van de "weggezogen"vrienden me
soms gaf…en nog steeds geeft
- in de
zekerheid die ik in mijn hart vind over het blijven bestaan van
vriendschap in zulke situaties
- in de
extremiteit van beledigingen en vernederingen richting mij naast
het extreme negeren van mijn verzoek om middels communicatie op
basis van wederzijds respect en gelijkwaardigheid beter vaarwater
voor iedereen te creeeren, omdat ze een schoolvoorbeeld vormen van de invloed van
onethische manipulaties in zieke groepsstructuren.
- Later:
in mijn werk als exitcounseler met een zelfstandige praktijk.
Hoeveel
vastberadenheid om niet te zwichten voor grote druk en hoe gesteund
ook, het bleef wel moelijk hoor.
Het
is pijnlijk als een dierbaar mens je kwetst om te kwetsen. Het is
verdrietig te merken hoe onbenaderbaar zo'n mensje is. Soms steeg het
water me tot aan de lippen. Ik weet dat velen met een groot hart dan
afhaken. Respectloos en voortdurend beneden de gordel bejegend worden
levert bij de meeste mensen boosheid en onbegrip op. Logisch.
Ik
kon niet afhaken. Mijn vriendschap is daarvoor te groot. Mijn kennis
van de oorzaak van dit klotegedoe zat een rigoureus "doei" in
de weg. Van mijn roots heb ik geleerd niet voor macht aan de kant te
gaan, te vechten voor rechtvaardigheid en het recht op het bestaan van
ook mijn eigen identiteit.
Tegelijkertijd
maakten die volhardendheid om er voor ons kameraadje te blijven en
kennis van onethische manipulatietechnieken, van mij de "kop van
jut"voor leden van die groepsstructuur.
Ik
werd door hen met de verkeerde bril op bekeken. En als ze wel beter
wisten, durfden ze geen andere bril opzetten uit angst voor de
consequenties daarvan. Alles wat ik deed werd beoordeeld en
uitgelegd conform de onjuiste karikatuur die door de
"manipulator" van mij was geschetst. Ik kon in de ogen van
die mensen niets goed doen. Ik mocht het dan wel begrijpen, pikken deed
ik het absoluut niet! Vooral ook niet omdat die verkeerde bril van ze
hier en daar mijn hele gezin raakte!
Zwijgen
hielp niet.......en als zwijgen niet helpt....en gesprekken niet
mogen...tja......precies....dan doen mondige mensen die zich in een
klotehoek gedreven voelen, zelfs de meest geduldigen, uiteindelijk de
mond open. Logisch toch! En ik deed en doe op mijn manier mijn mond
open in de overtuiging dat "onmenselijke machten" niet gebaat
zijn bij die openheid..... en de "rechten van de mens" wel.
Ik
wil mijn familie, vrienden en de ter zake kundigen, dichtbij en ver
weg, bedanken voor hun vriendschap en steun. Ik weet dat sommigen het
moeilijk kunnen accepteren dat ik begripvol probeer te zijn voor mensen
die me vernederen. Ze weten wel waarom ik het volhoud en respecteren
dat.
Speciaal
noemen wil ik een aantal sektedeskundigen in de USA, van wie ik veel
heb opgestoken over dwingende beinlvoedingstechnieken en wat je er
tegen kunt ondernemen. Ook namen ze hier en daar de moeite om middels
emailcontact informatie, kennis en morele steun aan mij te geven. Het
zijn ( in willekeurige volgorde)Steven Hassan, Carol Giambalvo, Michael
Langone, Jana Lalich, Margareth Singer(helaas inmiddels overleden) en
Rick Ross. Van ieder van hen heb ik iets geleerd waaraan ik in de
situatie iets heb. Tegenwoordig, nu ik exitcounseler ben (naast
counselor, registercounsellor, sportconsultant en mental coach) en in
mijn praktijk het exitcounselen een belangrijke afdeling is, wissel ik
met enkelen van hen soms collegiaal kennis en ervaring op dit
bijzondere terrein uit.
*
Een van de meest storende gevolgen die ik in mezelf vond, nadat ik een
beetje losser kwam te staan van de wereld waarin ik met een been had
gestaan, was wel de enorme onzekerheid over vanalles en nog wat. Ik had
moeite om weer zelfverzekerd zoals vroeger rond te stappen. Zelf weer
beslissingen nemen….zelf initiatieven te nemen tot vanalles…..Ik ben er
na het debacle onmiddellijk aan begonnen, maar het heeft me heel vaak
vele zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd gekost. De start van mijn
studie was een flinke stap in de goede richting. Ik dacht namelijk niet
meer te kunnen studeren. Na de eerste rij 8ten, negens en 2 10en voor
diagnostiek, had ik weer genoeg zelfvertrouwen ten aanzien van het
studeren.
Waar
ik de moed om er vrij direct mee te beginnen vandaan heb gehaald?
Mijn
vader heeft mij vroeger eens, direct nadat ik mijn auto total los had
gereden, aangespoord om in zijn auto door het dorp te gaan rijden….Ik
durfde niet echt, maar pa wist me te overtuigen. Ik dacht dat hij wel
naast me zou gaan zitten….maar nee….ik moest alleen de hel in….helemaal
alleen in de auto van mijn vader.
Ik
stapte huilend in, flinke zweetdruppels op mijn voorhoofd….en mijn mam
kon ik niet vinden(ik had een slimme mam)…Ik moest wel…
(Nou
moet je ven weten dat ik een ongeluk had gehad doordat ik met slecht
weer door rood licht was gereden)
Na
een kilometer ongeveer zag ik van verre al de stoplichten, waarvan ik
huiverde…..Het licht sprong op rood en wat deed ik…? Wat denk je…?
Precies, ik reed door rood licht…midden op het kruispunt stoppend….wel
gillend de auto uit willen stappend…Maar er was daar helemaal niemand
en ik kon toch onmogelijk de auto op het kruispunt laten staan. En zo
reed ik verder….naar het volgende kruispunt….Ik stopte voor rood en
moest erom lachen met de tranen nog over mijn wangen van de ellende
eraan vooraf. Ik heb sindsdien geen problemen meer met het nemen van
kruispunten.
In
de situatie van tegenwoordig, neem ik er vele….dagelijks…en soms met
van die hindernissen ook nog….Goed he…die pa van mij!
Tot
zover mijn enigszins geëmotioneerd verklaren van mijn persoonlijke
betrokkenheid bij het onderwerp: "Dwingende beinvloeding en
sektes".
|
